Það er óhætt að segja að formaðurinn Össur Skarphéðinsson hafi byr í seglin þessa dagana. Mér sýnist hann sigla hraðbyri fram úr Ingibjörgu Sólrúnu í keppninni um formannssætið. Össur er farinn að njóta góðra verka sinna í formannsstóli og loksins að njóta einhvers sannmælis. Það er sannarlegs kominn tími til.

Ég man glögglega barninginn við að koma Samfylkingunni saman, þá sat ég í framkvæmdastjórn Alþýðuflokksins og og hafði því góða innsýn í gang mála. Það er erfitt og flókið verk að steypa saman fjórum stjórnmálaöflum og mynda úr þeim heilsteyptan og samstæðan flokk. Þrátt fyrir að grunnstefin í öllum flokkunum fjórum væru þau sömu voru mismunandi áherslur og baráttumál sett á oddinn í hverjum flokki fyrir sig. Það má ekki heldur gleyma átökunum og væringum sem voru millum flokkanna í fortíðinni, flokksfólki gekk misvel að sætta sig við að vera í liði með fornum fjendum.

Það var því ærið verk og stórt sem beið fyrsta formanns Samfylkingarinnar og var reyndar ekki mikil eftirspurn eftir því hlutverki.
Fyrstu misserin eftir stofnun Samfylkingarinnar gekk á ýmsu. Fylgið lafði í kringum 15 - 16% og olli þeim vonbrigðum sem vildu stóran jafnaðarmannaflokk strax! Hefðir gömlu flokkanna voru ólíkar og sama má segja um innra skipulag. Engin flokksfélög voru starfandi, engin kjördæmisráð og húsnæðismálin voru í hálfgerðum ólestri. Stefnan var nokkuð sundurleit enda nokkurskonar samsuða úr stefnum flokkanna fjögurra sem lögð hafði verið til grundvallar fyrsta sameiginlega framboðinu.

En nú er öldin önnur. Fylgi Samfylkingarinnar mælist vel yfir 30% og stundum hærra en fylgi Sjálfsstæðisflokksins. Öflug og virk flokksfélög eru starfandi um allt land, ungir jafnaðarmenn eru mjög áberandi í starfinu og sérstök félög eldri félaga 60+ starfa víða. Flokkurinn er kominn í glæsilegt framtíðarhúsnæði sem er nauðsynlegur grunnur undir flokksstarfið. Þingflokkurinn er kraftmikill og vinnur ákaflega vel og skipulega í stjórnarandstöðunni. Samheldnin í flokknum hefur aukist gríðarlega og gamlar væringar heyra að mestu sögunni til.
Allt þetta hefur gerst undir styrkri stjórn Össurar sem hefur náð að virkja með sér til góðra verka mjög stóran hóp flokksmanna. Össur hefur einstakt lag á að ná því besta út úr félögum sínum í flokknum og vill leyfa sem flestum að láta ljós sitt skína.

Nú síðast lagði formaðurinn fram sína pólitísku sýn um velferðarstjórn frjálslyndra jafnaðarmanna, sýn sem ég get af öllu hjarta tekið undir og vona að verði að veruleika.

Gleðilegt sumar. 

Á laugardaginn síðastliðinn stóð Stólpi, félag ungra jafnaðarmanna á Akureyri og nágrenni, fyrir opnum stjórnmálafundi á Akureyri. Fundurinn var haldinn í Nýja bíói og sýnir það stórhug Stólpamanna að halda fundinn í svo stórum sal - sem reyndar var nú ekki alveg fullur en það gerði ekkert til. 
Aðalræðumenn fundarins voru þau Össur Skarphéðinsson og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir. Össur var á undan og mæltist vel eins og fyrri daginn. Hann hefur ákaflega skýra framtíðarsýn í málefnum ungs fólks og beindi orðum sínum fyrst og fremst til þeirra ungmenna sem fundinn sóttu. Össur er bjartsýnn fyrir hönd þeirrar kynslóðar sem nú er að vaxa úr grasi og vill tryggja öllum möguleika á að rækta hæfileika sína og vera virkir þáttakendur í samfélaginu. Í ljósi þess að af öllum flokkum hlaut Samfylkingin mestan stuðning ungs fólks í síðustu alþingiskosningum er greinilegt að framtíðarsýn formannsins höfðar til unga fólksins.
Annar tónn og vandlætingarsamari var í ræðu Ingibjargar Sólrúnar. Ræða hennar fjallaði að mestu um hvað ungt fólk hefði lítinn áhuga á pólitík og og að fá ungmenni fengjust til að starfa í stjórnmálaflokkunum. Mér fundust þessi orð eins og köld vatnsgusa yfir það áhugasama unga fólk sem stóð fyrir fundinum, fólk sem leggur sig fram og starfar af heilum hug í pólitíkinni.
Eftir fundinn komu nokkrir sárir unglingar að máli við mig og töldu að Ingibjörg Sólrún hefði gert lítið úr þeim. Eða eins og einn þeirra sagði: "Össur talar við okkur en Ingibjörg talar niður til okkar".

Annað sem vakið hefur mér nokkra furðu eru ummæli þeirrar mætu konu Guðrúnar Ögmundsdóttur að sjálfstæðismenn í stórum hópum flykktust í Samfylkinguna, til að kjósa Össur auðvitað. Það var á Gunnu að skilja að þeir sem einhverntíman hefðu verið bendlaðir við Sjálfstæðisflokkinn væru ekki par velkomnir í Samfylkinguna.
Þegar Ingibjörg Sólrún var spurð um þetta atriði í Silfrinu á laugardaginn gat hún ekki eða vildi ekki svara. Reyndar svaraði hún engri þeirri spurningu sem Egill bar fram í þættinum, virtist bara vera reið og pirruð yfir því að vara spurð óþægilegra spurninga.
En annað hljóð var komið í strokkinn í hádegisfréttunum í dag. Þar fagnaði Ingibjörg þeim gífurlega fjölda framsóknarmanna sem þreyttir væru orðnir á valdsstjórninni og hefðu gengið til liðs við Samfylkinguna. Líklega telur Solla sig eiga þar atkvæði og því eru frammararnir boðnir velkomnir.
Eru ekki allir sem vilja ganga til liðs við Samfylkinguna velkomnir? Eigum við að flokka okkar liðsmenn í verðuga og óverðuga? Eru sumir jafnaðarmenn jafnari en aðrir? Hvar er jafnræðið? Hvar er lýðræðið þegar forystufólk okkar talar á þessum nótum?

Ég er enn að velta vöngum yfir málefnum samkynhneigðra hér á Akureyri og reyndar í samfélaginu öllu. Samkynhneigðir njóta enn ekki fullra mannréttinda og eiga samkynhneigð pör hvorki rétt á að frumættleiða börn né rétt til að gangast undir tæknifrjóvgun. Samkynhneigðir geta ekki gengið í hjónaband í hefðbundinni merkingu orðsins en verða að láta sér nægja staðfesta sambúð og blessun einhvers af prestum þjóðkirkjunnar.
Með þessu eru samkynhneigðir settir skör lægra en aðrir þjóðfélagsþegnar og þeim neitað um viðtekin lífsgæði og eðlilega stöðu í samfélaginu. 
Reyndar virðist vera von um að úr rætist innan tíðar og bjartsýnir menn spá því að á næsta löggjafarþingi okkar Íslendinga verði samþykkt lög sem heimila samkynhneigðum pörum frumættleiðingu og jafnframt eðlilegan aðgang að tæknifrjóvgun. 

En þrátt fyrir að nokkuð sé enn í land með að samkynhneigðir njóti jafnréttis á við aðra þegna verður að gleðjast yfir þeirri jákvæðu hugarfarsbreytingu sem orðið hefur á síðustu áratugum og lýsir sér í mun minni fordómum gagnvart samkynhneigðum en áður. Það eru án efa Samtökin 78 sem þarna eiga stærstan hlut að máli en Samtökin hafa verið óþreytandi við að upplýsa og fræða almenning um málefni samkynhneigðra samhliða kröftugri mannréttindabaráttu.

Á ráðstefnunni "Hver er sá veggur" sem haldin var á Akureyri í síðustu viku kom m.a. fram að virkir félagar í Norðurlandsdeild Samtakanna 78 væru mjög fáir og kom sú staðreynd mér mjög á óvart.
Samkvæmt ýmsum rannsóknum teljast 5 - 10% mannkyns vera samkynhneigðir og á það væntanlega einnig við um Akureyringa. Það er því eðlilegt að í bænum búi 700 - 1500 samkynhneigðir einstaklingar - og því hlýt ég að spyrja: Hvar er allt þetta fólk? Af hverju starfar það ekki í sínum samtökum hér fyrir norðan? Er ástæða fyrir því að samkynhneigðir á Akureyri halda sig í skápnum?

Ég veit ekki svörin við þessum spurningum en ég vona að það sé hvorki bæjarbragurinn né fordómar okkar bæjarbúa sem hér eiga hlut að máli.
  

Í vikunni voru haldnar tvær dúndurgóðar og vel heppnaðar ráðstefnur hér á Akureyri. Báðar tóku þær á samfélagsmálum sem sem nauðsynlegt er að ræða og bregðast við á opinskáan og heiðarlegan hátt - en sem jafnframt eru mál sem sumum þykir erfitt að ræða og takast á við.

Fyrri ráðstefnan, sem haldin var af Öldrunarheimilum Akureyrar, fjallaði um ofbeldi gegn öldruðum og var gífurlega vel sótt.
Stutt er síðan farið var að ræða opinberlega ofbeldi gagnvart öldruðu fólki og margir virðast eiga erfitt með að trúa að slíkt geti átt sér stað. En staðreyndin er þó sú, hvort sem fólki líkar það betur eða verr, að gamalt fólk verður fyrir ofbeldi í ýmsum myndum, ekki síður en annað fólk. Birtingarform ofbeldisins geta verið margvísleg og ekki alltaf auðvelt fyrir utanaðkomandi aðila að gera sér grein fyrir því.
Til að mögulegt sé að greina og bregðast við ofbeldi gegn öldruðum verður fyrst að skilgreina í hverju ofbeldið felst og læt ég hér fylgja með skilgreiningu á því.

- Það er ofbeldi þegar aldraður einstaklingur verður háður valdi annarra og bíður með því tjón á sál og líkama. Allt það sem verður til þess að aldraður einstaklingur lifir í stöðugum ótta og kvíða í því umhverfi sem á að tryggja honum öryggi. - 

Síðari ráðstefnan var ekki síður vel sótt og fjallaði um samkynhneigð í skóla, félagsstarfi, íþróttum og dreifbýli. Líklega er þetta fyrsta ráðstefnan hér á Akureyri þar sem einvörðungu er fjallað um málefni samkynhneigðra en vonandi ekki sú síðasta. Frummælendur á ráðstefnunni voru hver öðrum betri og ekki spillti frábær fundarstjórn Sigmundar Ernis heldur fyrir.
Ég komst að því að ég veit ákaflega lítið um félagslegar aðstæður samkynhneigðra á Akureyri og hef ekki hugmynd um hvernig eða hvort við sinnum þessum málum innan stofnana bæjarins t.d. í grunnskólum, íþrótta- og félagsstarfi. Líklega hef ég bara haldið að við værum öll orðin svo frjálslynd og fordómalítil að það skipti ekki lengur máli hvort mannvera er samkynhneigð, tvíkynhneigð, gagnkynhneigð eða bara ókynhneigð.

Í hartnær aldarfjórðung hefur verið skrafað og skeggrætt um möguleika á stóriðju í Eyjafirði. Stundum hefur útlitið verið býsna gott og mér og fleirum hefur fundist að stóriðjan væri rétt handan við hornið en oftar en ekki hefur þó verið ástæða til svartsýni í þessum efnum.

Ég hef þó undanfarið verið á þeirri skoðun að raunhæfur möguleiki væri á því að stóriðja gæti risið á Dysnesi á næstu árum og víst er að ekki veitir okkur af fleiri og fjölbreyttari atvinnutækifærum hér í firðinum. Þegar er búið er að vinna mikla undirbúnings- og rannsóknarvinnu varðandi stóriðjumöguleika í Eyjafirði og fyrir liggur að Dysnes er ákaflega hentugur staður fyrir slíkan iðnað og líklega vandfundnir heppilegri staðir á Norðurlandi og þótt víðar væri leitað. Hér er í raun allt til reiðu því fjörðurinn hefur upp á flest það að bjóða sem fjárfestar gera kröfu um að sé til staðar fyrir stóriðju. Mörg stórfyrirtæki á sviði álframleiðslu hafa undanfarið sýnt verulegan vilja til að reisa álver á Íslandi og sum þeirra hafa sýnt mikinn áhuga á Dysnesi. Það sem hefur þó helst skort til að mjaka málinu áfram er þokukennd stefna Framsóknarflokksins sem vill bæði halda og sleppa eins og kom fram á fjölmennum fundi um stóriðjumál sem haldinn var á Akureyri í síðustu viku. Nú talar iðnaðarráðherra um þrjá staði á Norðurlandi sem til greina komi undir stóriðju í stað eins áður; Eyjafjörð, nágrenni Húsavíkur og Skollanes í Skagafirði. Satt að segja dró verulega úr bjartsýni minni eftir fundinn með álfrúnni og víst er að áhugamenn um stóriðju hér í firði verða að taka höndum saman og láta málið verulega til sín taka.

Skiljanlega er stór krafa frá Húsavík og sveitum Suður - Þingeyjarsýslu um uppbyggingu í atvinnumálum eftir að Kísiliðjan hætti starfsemi. Ríkisstjórnin og þá ekki síst iðnaðarráðherra hafa algerlega brugðist þar hlutverki sínu og skyldum og margsvikið loforð um atvinnuuppbyggingu í stað Kísiliðjunnar. Þar er því mikill pólitískur þrýstingur settur á álfrúna og svipaða sögu má segja af Skagfirðingum. Ekki má heldur gleyma því að mikill fjöldi atkvæða býr í Eyjafirði og því reynir álfrúin að halda okkur volgum eins og hinum. Mín spá er sú að frúin reyni að draga álmálin á langinn eins og unnt er og halda stórum hluta Norðurlands í pólitískri spennitreyju fram yfir næstu Alþingiskosningar. Þá fyrst verður tekin ákvörðun um staðsetningu nýs álvers og engin leið er að segja um hvort það verður á Norðurlandi eða ekki. 

Ég hef verið að velta því fyrir mér undanfarið hvort við landsbyggðarbúar eigum okkur tilverurétt eða ekki. Er reyndar komin á þá skoðun að í augum meirihluta þjóðarinnar eigum við hann ekki.
Það er svosem ekkert nýtt að halli á landsbyggðina, hvort heldur er í umræðum eða ákvarðanatöku, en undanfarið hefur mér fundist keyra um þverbak. Líklega er ég bara orðin svona langþreytt á skilningsskorti ráðandi afla í þjóðfélaginu og aðgerðarleysi ríkisstjórnarinnar.

Umræðan um Reykjavíkurflugvöll er orðin hálfgerður farsi og enginn veit hvenær eða hvort völlurinn á að fara og þá ekki heldur hvort hann fer að öllu leiti eða að hluta. Algeng rök með flutning innanlandsflugsins til Keflavíkur eru að 80% þjóðarinnar búi í innan við klukkutíma akstursfjarlægð frá Reykjavík og ekki sé ásæða til að taka tillit til 20% minnihluta. Einn ágætur alþingismaður kom með þá hugmynd að ríkið gæfi okkur landsbyggðarlýðnum söluandvirði landsins í Vatnsmýrinni, hefur væntanlega álitið að slík dúsa dygði til að þagga niður í okkur.

Svipaðar hugmyndir hafa heyrst varðandi Héðinsfjarðargöngin sem loksins eru komin aftur á dagskrá.
Af hverju ekki bara að skipta þessum milljörðum sem göngin eiga að kosta á milli Siglfirðinga sem geta þá notað aurana til að kaupa sér húsnæði og koma sér fyrir einhversstaðar á Suðvesturhorninu?
Svipaða sögu má segja um viðhorf gagnvart lækkun á flutningskostnaði og mögulegan hálendisveg sem gæti stytt vegalengdina frá Akureyri til Reykjavíkur um hundrað kílómetra. Mörgum finnst að þessi framleiðslufyrirtæki sem eru að rembast við að selja sína vöru suður með tilheyrandi kostnaði geti bara alveg eins flutt sig um set. Aðal markaðssvæðið er jú kringum Reykjavík og því ekki að staðsetja öll fyrirtækin þar?

Steininn tók þó úr þegar einn alþingismaður talaði gegn því að hjartaþræðingar yrðu teknar upp á FSA og helstu rökin voru þau að varla vildi fólk láta óþjálfaða starfsmenn gera slíka aðgerð á sér. 
Svona mætti lengi telja og rökin sem notuð eru til að tala gegn framkvæmdum á landsbyggðinni lýsa yfirleitt miklum hroka og skilningsleysi á kjörum fólksins í landinu - og í raun ótrúlegt að sumir þessara aðila telji sig vera jafnaðarmenn. Það er nefnilega svoleiðis að orðum eiga að fylgja efndir og það er ekki nóg að þrástagast á fallegum orðum og frösum eins og jafnrétti, jafnræði þegnanna, frelsi, bræðralag, réttlæti, sanngirni o.s.frv. ef hugur fylgir ekki máli.
Við sem sem byggjum hinar dreifðari byggðir förum einfaldlega fram á sanngirni og réttlæti, við viljum sitja við sama borð og aðrir landsmenn!

Það hefur lengi verið hjartans mál okkar Akureyringa og annara íbúa Norðausturlands að teknar verði upp hjartaþræðingar á FSA. Um það vitna meðal annars ályktanir Eyþings frá síðustu tveimur aðalfundum en fyrir þá sem ekki vita er Eyþing landshlutasamtök sveitarfélaga í Eyjafjarðar- og Þingeyjarsýslum.
Fyrir liggur að um það bil þrjúhundruð manns af upptökusvæði Fjórðungssjúkrahússins þarfnast hjartaþræðingar ár hvert og er mjög bagalegt að geta ekki veitt þessa þjónustu hér.
Í viðtali við Gest Þorgeirsson yfirlækni á hjartadeild Landspítalans sem birtist nýverið í Morgunblaðinu kemur m.a. fram að biðlisti eftir einhvers konar hjartaaðgerð telji rúmlega fjögurhundruð manns. Af þeim hópi eru ríflega tvöhundruð manns sem bíða eftir hjartaþræðingu og getur biðtíminn orðið fjórir til fimm mánuðir. Gestur telur að þetta ástand sé ekki viðunandi til lengdar og er ekki hægt annað en taka heilshugar undir þá skoðun yfirlæknisins.
Ef að hjartaþræðingar yrðu teknar upp á FSA gæti það létt verulega álaginu á hjartadeild Landsspítalans og biðlisti eftir þræðingum myndi væntanlega hverfa. Jafnframt væri mögulegt að skapa svigrúm til að stytta biðlista eftir annars konar hjartaaðgerðum.
Það segir sig nokkuð sjálft að margir hjartasjúklingar þola illa bið eftir aðgerð og langur biðlisti getur og hefur afdrifaríkar afleiðingar í för með sér. Jafnvel þó að reynt sé að forgangsraða dugir það ekki alltaf til.
Það er líka full ástæða til að ítreka það að FSA er hátæknisjúkrahús sem við, sveitarstjórnarmenn og aðrir íbúar Norausturlands, viljum treysta í sessi og styrkja til að það geti áfram og enn betur sinnt sínu mikilvæga hlutverki.
Það er ekki síður ástæða til að ítreka að FSA hefur á að skipa úrvals starfsfólki og sérfræðingum í fremstu röð sem við íbúarnir treytum fullkomlega til að taka að sér ný verkefni og leysa þau af hendi með sóma.

 Sá ánægjulegi atburður gerðist á bæjarstjórnarfundi í dag að bæjarfulltrúar slepptu flokkspólitísku skæklatogi en sameinuðust þess í stað um ályktum vegna útboð ríkiskaupa á viðhaldi varðskipanna Óðins og Týs. Íslenskur skipasmíðaiðnaður stendur mjög halloka gagnvart ríkisvernduðum skipasmíðastöðvum erlendis og það veltur að stórum hluta á aðgerðum ríkisvaldsins hvort sá íslenski á sér framtíðarmöguleika eða er dæmdur til að lognast út af. 

Bæjarstjórn Akureyrar samþykkti eftirfarandi ályktun með 11 samhljóða atkvæðum á fundi sínum nú síðdegis:

"Bæjarstjórn Akureyrar lýsir miklum vonbrigðum með þá ákvörðun Ríkiskaupa að ganga að tilboði pólskrar skipasmíðastöðvar í viðgerðir á varðskipunum Ægi og Tý. Með þessu verklagi er vegið að rótum íslensks iðnaðar, sem hlýtur að vekja furðu, ekki síst í ljósi þess að íslenskum stjórnvöldum er fullljóst að skipasmíðar hér á landi keppa á þessu sviði við ríkisstyrktan erlendan atvinnurekstur.

Tilboð Slippstöðvarinnar sýnir að íslenskur skipasmíðaiðnaður stenst erlend tilboð á þessu sviði án þess að tillit sé tekið til þess óbeina hagnaðar sem íslenskt samfélag hefur af því að verkið skuli unnið hér á landi. Að taka ekki tilboði Slippstöðvarinnar undir þessum kringumstæðum sýnir fyrst og fremst skort á vilja og metnaði til þess að hlú að þessari mikilvægu atvinnugrein í landinu.

Bæjarstjórn Akureyrar skorar á fjármálaráðherra, dómsmálaráðherra og iðnaðarráðherra að beita sér fyrir því að ákvörðun Ríkiskaupa um að taka hinu pólska tilboði verði endurskoðuð og tryggja að viðgerðir á varðskipunum Ægi og Tý fari fram í íslenskum skipasmíðastöðvum."

 

Nýjasti skandall ríkisstjórnarinnar í byggðamálum er á efa útboðið á viðhaldi varðskipanna Ægis og Týs.
Verkið var boðið út á Evrópska efnahagssvæðinu og tilboði tekið frá skipasmíðastöð í Póllandi.
Pólska tilboðið var einungis þrettán milljónum króna lægra en tiboðið frá Slippstöðinni á Akureyri og er þá ekkert tillit tekið kostnaðarins sem til verður vegna siglingar skipanna út og að halda þeim þar í fjóra mánuði. Forstjóri Ríkiskaupa, Júlíus Ólafsson, hefur haldið því fram að hér hafi verið farið að reglum EES um útboð hjá opinberum fyrirtækjum og samkvæmt þeim hafi verið nauðsynlegt að bjóða verkið út á þennan hátt.
Þessa fullyrðingu Júlíusar hrekur Ingólfur Sverrisson deildarstjóri hjá Samtökum Iðnaðarins og segir að samkvæmt reglugerð beri opinberum fyrirtækjum einungis skylda til að bjóða út á EES verk sem eru yfir hálfum milljarði króna. 
Eins og flestir vita hefur skipasmíðaiðnaðurinn átt verulega undir högg að sækja mörg undanfarin ár og rekstur skipasmíðastöðvanna verið í járnum. Verk af þeirri stærðargráðu sem viðhald varðskipanna er getur því hæglega skipt sköpum fyrir íslensku stöðvarnar og á ég þá einkum við Slippstöðina á Akureyri sem var með næst lægsta tilboðið. Það er því miður af sem áður var að skipasmíðar séu stóriðnaður á Akureyri og líklega ekki nema von þegar ríkisvaldið vinnur á þennan hátt beinlínis gegn hagsmunum íslensks iðnaðar.
Nú í hádeginu funduðu starfsmenn Slippstöðvarinnar um málið og skoruðu á fjármála- og dómsmálaráðherra að draga þessa ákvörðun til baka. Einnig skoruðu starfsmennirnir á iðnaðarráðherra sem og aðra þigmenn kjördæmisins að beita sér af alefli í málinu.
Það er full ástæða til að taka heilshugar undir áskorun starfsmannanna og vona að hinir háu ráðherrar sjái að sér. 
Nú er nýlega búið að samþykkja vaxtasamning fyrir Eyjafjarðarsvæðið þar sem gert er ráð fyrir uppbygginu á ýmsum sviðum og verulegri fólksfjölgun. Viðhald á varðskipunum Ægi og Tý væri góð og þörf innspýting í atvinnulífið hér í firðinum og í góðu samræmi markmið vaxtarsamningsins. En líklega verður þessi ágæti samningur lítið meira en falleg orð á blaði, efndir virðast aldrei fylgja orðum í byggðamálum.
Mín skoðun er sú að sá háttur sem hafður var á útboði í viðgerðir á varðskipunum tveimur sé lýsandi fyrir starfshætti ríkistjórnarinnar og sýni í hnotskurn stefnu ráðamanna þjóðarinnar í byggðamálum. 

Allt útlit er fyrir að snjóframleiðsla geti hafist í Hlíðarfjalli strax næsta haust ef marka má bókun bæjarráðs Akureyrar frá því í morgun. Í bókununni mælir bæjarráð með því við bæjarstjórn að hún samþykki að hefja snjóframleiðslu í fjallinu og er ákvörðun um fjármagn til stofnfjárfestingar vísað til Vetraríþróttamiðstöðvar Íslands.
Erindið kom upphaflega frá íþrótta- og tómstundaráði sem var einhuga í afstöðu sinni og hið sama má segja um bæjaráð.
Lengi hafa verið uppi hér á Akureyri vangaveltur um mögulega snjóframleiðslu og lét Vetraríþróttamiðstöðin undir forystu Jóhanns G. Sigurðssonar heitins m.a. vinna mjög vandaða og greinargóða skýrslu um málið. Í skýrslunni kom fram að aðstæður til snjóframleiðslu í Hlíðarfjalli væru góðar og var þá stuðst við langtíma athuganir á veðurfari og hitastigi. Það eina sem eftir var að fá staðfestingu á var hvort nægjanlegt vatnsmagn væri til staðar í fjallinu en gífurlegt magn af vatni þarf til snjóframleiðslu. Nú liggur fyrir að vatnsmagnið er yfirdrifið nóg og því ljóst að öll ytri skilyrði eru fyrir hendi. 
Reiknað er með að keyptar verði 6 snjóbyssur og er áætlað að rekstrarkostnaður þeirra nemi u.þ.b. 8 milljónum króna á ári. Bæjarstjóður greiðir meirihluta rekstrarkostnaðar en einkaaðilar munu greiða hluta kostnaðarins eða 2.5 milljónir á ári næstu 5 árin. Þessi fyrirtæki eru KEA, Höldur ehf, og Greifinn og eiga þessi fyrirtæki hrós skilið fyrir framtakið.
Það er ákaflega ánægjulegt þegar hagsmunaaðilar í einkarekstri og hið opinbera taka höndum saman á þennan hátt og vinna að sameiginlegum hagsmunamálum sínum og íbúa bæjarins. 
Undanfarna vetur hefur lítið snjóað á Akureyri og allt of sjaldan verið gott skíðafæri í fjallinu. Það bitnar bæði á ferðaþjónustunni og skíðafólki á Akureyri og nærsveitum.
Þegar snjóframleiðslan verður komin í fullan gang er útlit fyrir gott skíðafæri stóran hluta vetrarins og þá verður fyrir alvöru gerlegt að markaðssetja skíðaferðir til Akureyrar.
Ég trúi því að snjóframleiðslan í Hlíðarfjalli eigi eftir að skila góðum tekjum til þjónustufyrirtækja á Akureyri jafnframt því að gleðja skíðaáhugafólk hér í bænum.